Sayfa 1
Bir zamanlar, Marangoz Luyt'un oğlu balık tutmaya gitmiş.
Tüm gün kasabanın diğer çocuklarıyla deniz kenarında durup oltasını atmış ama hiçbir şey tutamamış.
"Çok acıktım!" diye iç geçirmiş çocuk. "Eve elim boş dönemem!"
Karnı gurulduyor, bacaklarındaki derman tükeniyormuş ama gökyüzü gün batımının kızılına bürününce karşısına bir iblis çıkıvermiş. "Kendini bana teslim et," demiş yaratık. "Ben de sana yiyebileceğin tüm balıkları vereyim!"
Ama Luyt, iblisin hilelerini bilirmiş.
"Hayır!" demiş. "Beni bir köpek balığına, bir kuşa veya derinlerde yaşayan bir yaratığa dönüştüreceksin! Senin gibi şeytanların yalan söylemeyi ve sahte sözler vermeyi sevdiğini biliyorum!"
Bunu duyan iblis sesli bir şekilde gülmüş. "Çok doğru genç balıkçı!" demiş. "Ama bir gün o kadar acıkacaksın ki bunun hiçbir önemi olmayacak. O zaman teklifim de bu kadar cömert olmayacak."
İblis ortadan kaybolup çocuğu kumsalda yalnız bırakmış.
Güneş batmış, yıldızlar gökyüzünü süslemiş ve diğer çocuklar, boş mideleri ve üzgün gözleriyle evlerine dönmüş. "Ama ben çok açım," diye sızlanmış çocuk. "Eve elim boş dönemem!"
İngilizce orijinali
Once upon a time, Luyt the carpenter's son went to catch a fish.
All day long he stood by the sea with the other boys from the town, casting his line, but nothing bit.
"I'm so hungry!" sighed the boy. "I can't go home with nothing!"
His stomach growled and his legs grew weak, but as the sky turned to crimson sunset, a demon appeared. "Give yourself to me," the creature said, "and I will give you all the fish you can eat!"
But Luyt knew the demon's tricksy ways.
"No!" he said. "You'll turn me into a shark or bird or some creature of the deep! I know how devils like you like to lie with your promises!"
At this the demon laughed and said, "Very true, young fisherman! But one day, you'll be so hungry you won't care, and then my offer won't be so kind."
With that the demon vanished, leaving the boy on the beach.
The sun set, and the stars sprinkled the sky, and the other children went home, stomachs empty and eyes sad. "But I'm so hungry," lamented the boy. "I can't go home with nothing!"
Sayfa 2
Ardından ay ışığının içinden bir baykuş çıkagelmiş ve çocuğa şöyle demiş: "Evine, evine! Balıkları başka bir şey yedi, hadi evine!"
Ama Luyt sinirlenmiş, baykuşu kovalayarak, "Nasıl söylersin böyle bir şey? Şafaktan gün batımına, zalim geceye kadar bütün gün burada bekledim. Hiçbir yere gitmem!" demiş.
Baykuş, "Evine, evine," diye ötmüş ama çocuk kalmaya devam etmiş.
Sonunda, ay bile battıktan, Luyt kumsalda yapayalnız kaldıktan sonra dokunaçlı ve gagalı bir canavar derinliklerden sürüne sürüne yükselmiş. "Bendim, bendim," demiş yaratık, salyalarını akıta akıta. "Balıkları yiyen bendim."
"Sen!" diye öfkeyle bağırmış çocuk. "Nasıl yapabilirsin bunu? Nasıl bütün balıkları yiyip bana hiç bırakmazsın?"
"Ah ah," demiş ahtapot. "Canım balık yemek istemiyordu zaten. Ben asla yiyemeyeceği bir yemeği çok uzun süreler bekleyen, şapşal küçük oğlanların tadını daha çok seviyorum!"
Ahtapot bunu söyleyerek sudan fırlamış, dehşet verici dokunaçlarıyla çocuğu sarıp sarmalamış, takırtılı bir kahkahayla akşam yemeğini dipsiz derinliklere doğru sürüklemiş.
İngilizce orijinali
Then, out of the moonlight, an owl appeared, and said to the boy: "Go home, go home! Something else has eaten the fish, go home!"
But Luyt was angry, and shooed the owl away and shouted, "How can you say this? I have stood here all day, from dawn to dusk and cruel midnight, I will not leave now!"
"Go home, go home," cooed the owl, but the boy remained.
At last, when even the moon was gone Luyt was quite alone on the beach, a monster of tentacle and beak slithered up from the depth. "It was me, it was me," the creature drooled, "I ate the fish."
"You!" raged the boy. "How could you do it? How could you eat all the fish and leave none for me?"
"Ah," said the octopus, "But I did not want to eat the fish. I far prefer the taste of foolish little boys who wait too long for the meal that will never come!"
With this the octopus leapt from the water, wrapping the boy in its dreadful tentacles, and with a clacking laugh, dragged its supper down into the bottomless deep.